Geboren: 17 augustus 1834(Harelbeke)

Overleden: 8 maart 1901(Antwerpen)

In onze Bibliotheek: "Drie groote Vlamingen(Conscience, Van Beers en Benoit)"door Pol de Mont; "Peter Benoit; Op de voet gevolgd(1834-1901)"door Paul Vandebuerie

Situering: Muziek; Vlaamse Beweging

Biografie: De man die zijn volk leerde zingen. Hij kreeg zijn eerste muzieklessen van zijn vader, een onderwijzer die later sluismeester werd, ging daarna orgel en piano studeren bij de koster van Desselgem en belandde tenslotte aan het Brusselse Conservatorium. Voor de kost was hij een tijdje toegevoegd slagwerker in het Muntorkest en dirigeerde hij het orkest van het Parktheater. In 1857 behaalde hij de Prijs van Rome voor compositie, wat hem de mogelijkheid bood Keulen, Berlijn, Dresden, München en zelfs Praag te bezoeken. In 1862 werd hij dirigent bij de Bouffes Parisiens, het beroemde theater van Jacques Offenbach, maar reeds een jaar later keerde hij weer naar Brussel. Daar kwam hij, via o.m. Emanuel Hiel, onder de invloed van het liberale Vlaamsgezinde gedachtengoed. In 1867 vertrouwde het Antwerpse stadsbestuur hem de leiding toe over de Vlaamsche Muziekschool, de eerste in België waar werd onderwezen in het Nederlands. Zijn ijveren voor de gelijkberechtiging van Nederlands- en Franstalig muziekonderwijs werd in 1898 bekroond met de promotie van de Vlaamsche Muziekschool tot Koninklijk Vlaamsch Muziekconservatorium. In 1890 was hij medestichter van het Nederlandsch Lyrisch Tooneel, dat in 1893 tot Vlaamsche Opera werd hervormd. Als componist behoort Benoit geheel tot de Romantiek: in zijn werk zijn invloeden van Gounod, Mendelssohn-Bartholdy, Weber en Liszt, en later vooral ook van Berlioz te herkennen. Veel in zijn muziek verraadt een progressieve, niet-klassieke houding t.o.v. de harmonie; niettemin heeft Peter Benoit er nooit voor gekozen een zuiver muzikale wegbereider te zijn. Zijn belangrijkste streven situeerde zich op het cultuurpolitieke vlak: hij wilde, via de muziek, het Vlaamse volk cultureel emanciperen. Aan dit ideaal heeft hij zijn muzikale individualiteit - en subtiliteit - geofferd. Zijn populairste werken, zoals het oratorium De Schelde en de Rubenscantate zijn typisch voor dit componeren "in volkstrant" dat voor moderne oren niet altijd even geslaagd overkomt.