Geboren: 25 november 1840(Deerlijk)

Overleden: 27 oktober 1922(Ingooigem)

In onze Bibliotheek: "Hugo Verriest in Ieper; Een Blauwvoet in de branding"door Jean-Marie Bailleul ;"Hugo Verriest"door Filip de Pyllecyn.

Situering: Literatuur; Vlaamse Beweging

Biografie: Priester, schrijver, redenaar en een van de belangrijkste exponenten van het cultuurflamingantisme. Hij was leraar te Brugge (1864-1867) en daarna aan het klein seminarie van Roeselare (1867-1877), waar hij Albrecht Rodenbach onder zijn leerlingen had. In 1877 werd hij directeur van een nonnenklooster te Heule, in 1878 principaal van het college van Ieper, in 1888 pastoor te Wakken en in 1895 te Ingooigem, waar hij ook bleef na zijn opruststelling in 1913. Als politiek agitator die de slogan "dat volk moet herleven" in West-Vlaanderen lanceerde, was hij ook de geestelijke vader van de Blauwvoeterij. Hij had een grote invloed op zijn leerlingen,die hij in de geest van Gezelle, zijn eigen leermeester, trachtte te vormen in het licht van een ideaal waarvan vrijheid, verantwoordelijkheid en christendom de essentiële componenten waren; hij voegde er zijn eigen grootmenselijkheid en breeddenkendheid aan toe. Verriest had een meer uitgesproken politiek temperament en een groter politiek talent dan de introverte Gezelle. Hij propageerde de vernederlandsing van het middelbaar en het hoger onderwijs in Vlaanderen. Hij engageerde zich voor de studentenbeweging in West-Vlaanderen, richtte te Wakken de geheime pressiegroep De swighende eede op en stichtte met Lauwers en Depla De Nieuwe Tijd, een chris tendemokratisch weekblad dat naast letteren en kunst ook de sociale en economische problematiek behandelde. Als literator is hij vooral bekend om zijn portrettenreeks Twintig Vlaamsche koppen (1901); daarnaast schreef hij ook impressionistische prozaschetsen (Op wandel), verhalen en gedichten. Kenmerkend voor zijn brede visie is dat hij ook meewerkte aan de tweede reeks van Van Nu en Straks. In 1906 werd hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde, hetzelf de jaar ontving hij ook de doctorstitel honoris causa van de Leuvense universiteit. Verriest was een geliefd redenaar en causeur die men graag aanzocht als spreker om vieringen enige luister bij te zetten.